من نمی دانم و همین درد مراسخت می ازارد.

که چرا انسان ، این دانا ، این پیغمبر

در تکاپوهایش – چیزی از معجزه آنسوتر

ره نبردست به اعجاز محبت ، چه دلیلی دارد ؟

چه دلیلی دارد که هنوز مهربانی را نشناخته است ؟

و نمی داند در یک لبخند ، چه شگفتی های پنهان است!

من برآنم که در این دنیا خوب بودن- به خدا- سهل ترین کار است

و نمی دانم که چرا انسان ، تا این حد با خوبی بیگانه است

و همین درد مرا سخت می آزارد !

 و آدمی خسته وتنها و اندیشناک برسرسنگی بود پشیمان از کرد و کار خویش .

و زمین به سخن درامده با او ، چونین می گفت:

به تو نان دادم ، من و علف به گوسفندان و گاوان تو وبرگهای نازک تره که قاطق نان کنی .

انسان گفت : می دانم

پس زمین گفت : به هر گونه صدا من با تو به سخن در امدم

با نسیم و باد و با جوشیدن چشمه ها از سنگ و با ریزش ابشارا ن و با فرو غلطیدن بهمنان از کوه

آنگاه که سخت بیخبرت می یافتم وبه کوس تندر و ترقه طوفان

انسان گفت : می دانم ، می دانم اما چگونه می توانستم راز پیام تو را در یابم

پس زمین با او ، با انسان چونین گفت :

نه خود این سهل بود، که پیام گذاران نیز اندک نبودند! تو می دانستی که تورا من به پرستندگی عاشقم در کدامین بادیه چاه کندی که با ابی گوارا کامیابت نکردم ؟

کجا به دستان خشونت باری که به انتظار سوزان نوازش حاصل خیزش با من است خویش در من نهادی که خرمنی پر بار پاداشت ندادم؟

انسان دیگر باره گفت : راز پیام تو را اما چگونه می توانستم که دریابم؟

می دانستی !

احمد شاملو

زندگی به امواج دریا مانند است چیزی به ساحل می برد و چیزی دیگر را می شوید ،چون به سرکشی افتد انبوه ماسه ها را با خود می برد. اما تواند بود که تخت پاره ای نیز به ساحل آورد تا کسی بام کلبه اش را با آن بپوشد

اگر ادمی به هنگام نا امیدی دیده حیرت می گشود 

                                  

 

 پرسش و پاسخ انسان با خدا

اقیانوس است ان                             

 ژرفای بیکرانگی                                

 پرواز و  گردابه وخیزاب، بی انکه بدانی .                                

 کوه است این شکوه پا برجای                                 

 فراز فرود و گردنکشی ،  بی انکه بدانی .                                 

 مرا اما انسان افریده ای                                   

 ذره ی بی شکوهی ، گدای پشم و  پشک جانوران                                  

 تا تورا به خواری تسبیح بگوید                                  

 از وحشت قهرت بر خود بلرزد                                 

 بیگانه از خود چنگ در تو زند                                 

 تا  تو،  کل باشی .                                 

 مرا انسان افریده ای                               

 شرمسارهر لغزش ناگریز تنش                                

 سرگردان عرفات  دوزخ و سرنگون چاهسارهای افن                                 

  یاخشنودگردن نهادن به غلامی تو                                   

  سرگردان باغی بی صفا با گلهای کاغذین                                   

  فانی ا م آفریده ای                             

  پس هرگز تورا دوستی نخواهد بود ، که پیمان به اخر برد                                

  بر خود مبال که اشرف افریدگان توام من                                 

 با من خدایی را شکوهی مقدر نیست .                               

 پاسخ :                                 

نقش غلط مخوان هان ،                                 

اقیانوس نیستی تو، جلوه صیاد ظلمات درون                                 

کوه نیستی ، خشکینه ی بی انعطافی محض                                

انسانی تو 

سرمست خون، به فرانگی، 

که هنوزازآن قطره ای بیش برنکشیده ای .                            

از معما های سیاه سر بر اورده                             

هستی معنای خود را با تو محک می زند                           

از دوزخ ، بهشت  فرش و عرش، بر می گذری

و دایره حضورت جهان را در آغوش می گیرد.

                  نام توام من        

              به یاوه معنایم نکن 

 

احمد شاملو

به ياد ار :
زندگي اهنگي است موزون بين روز وشب
تابستان زمستان
اهنگي ممتد
سكون هرگز !
حركت و حركت !
هر قدر جهش بالا تر
تجربه ژرفتر

خداوندا!

آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شجاعتی که تغییر دهم آنچه را که می توانم

و دانشی که تفاوت این دو را بدانم.