با تو من دیگر در سحر رویاهای ام تنها نیستم.  

.....................................................................................................

پس ادم، ابوا بشر، به پیرا من خو یش نظا ره کرد،و برزمین عریان نظاره کرد، و به افتا ب که ،رودر می پوشید نظاره کرد، ودراین هنگام، بادهای سرد برخاک ِ برهنه می جنبید، وسا یه ها همه جا برخاک می جنبید، وهرچیز ِ دیدنی به هیات سایه ای در امد ،درسایه ی عظیم می خلید ،و روح  ِ تاریکی بر قالب ِ خاک منتشر بود، وهرچیز ِ بودنی دست مایه ی وهمی دیگرگونه بود، و ادم ابوالبشر به جفت خویش در نگریست ، و اودرچشمها ی جفت خویش نظر کرد که در ان ترس وسایه بود ، ودرخاموشی دراو نظار کرد ،و تاریکی درجان او نشست . و این نخستین بار بود ، بر زمین و درهمه اسمان ، که گفتنی سخنی نا گفته ماند. پس چون هابیل به قفای خویش نظر کرد قابیل را بدید، واورا چون رعد اسما نها خروشان یافت ، و او را چون ا ب ِ رودخانه ها پیچان یافت ،  واورا با بد اندیشی هم راه یافت ،چون ماده میشی که نوزادش درقفای اوست ، واورا چون مرغان نخجیر با چنگا ل گشوده دید،وبرادر هم خون اش را به خون ِ خویش ازمند یافت وهابیل در برادر خون ِ خویش نظر کرد،و در چشم او شگفتی و نا باوری بود ، و در خاموشی به جانب قابیل نظر کرد . ایینه ی مهتاب درجان اش با شاخه ی نازک رگها یش شکست.و این خود بار نخستین نبود، برزمین ودرهمه ی زمین ، که گفتنی سخنی برلبی ناگفته می ماند.

از ان پس، بسیارها گفتنی هست که ناگفته می ما ند، چون ما-توومن- به هنگام دیدار نخستین،  که نگاه ما به هم درایستاد  به خاموشی درنشست ، واز ان پس چه بسیارگفتنی هست که ناگفته ی می ماند بر لب ادمیان ، بدان هنگام  که کبوتر اشتی بر بام ایشان می نشیند، به هنگام اعتراف به گاه وصل و به هنگام وداع و از ان بیش- بدان هنگام که باز می گردند تا به قفا ی خویش در نگرند. وازان پس، گفتنی ها،تا نا گفته بماند انگیزه های بسیاریافت.