از عشق سخن بايد گفت :  هميشه از عشق سخن بايد گفت .

عشق در لحظه پديد مي آيد ، دوست داشتن در امتداد زمان ، اين اساسي ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است .

عشق معيار ها را در هم مي ريزد ، دوست داشتن بر پايه معيارها بنا مي شود . عشق ناگهان و ناخواسته شعله مي كشد. دوست داشتن ، ازشناختن و خواستن سرچشمه مي گيرد . عشق قانون نمي شناسد ، دوست داشتن اوج احترام به مجموعه اي از قوانين عاطفي است . عشق فوران مي كند چون آتشفشان و شره مي كند چون آبشاري عظيم . دوست داشتن جاري مي شود چون رودخانه اي بر بستري با شيب نرم . عشق ويران كردن خويشتن است و دوست داشتن ساختني عظيم ، عشق دق الباب نمي كند ، مودب نيست ، حرف شنو نيست ، درس خوانده نيست ، درويش نيست ، حسابگر نيست ، سربزير نيست ، مطيع نيست .

عشق ديوار را باور نمي كند ، كوه را باور نمي كند ، گرداب را باور نمي كند ، زخم دهان باز كرده را باور نمي كند ، مرگ را باور نمي كند . عشق در وهله پيدايي ، دوست داشتن را نفي مي كند ، ناديده مي گيرد ، پس مي زند ، له مي كند و مي گذرد . دوست داشتن نيز ناگزير در امتداد زمان ، عشق را دود مي كند ، به آسمان مي فرستد و چون خاطره اي مدام فرشته اي نگهبان بر آن مي گمارد . عشق سحر است ، دوست داشتن باطل السحر . عشق و دوست داشتن از پي هم مي آيند اما هرگز در يك خانه منزل نمي كنند . عشق انقلاب است . دوست داشتن ، اصلاح .

ميان عشق و دوست داشتن هيچ نقطه مشتركي نيست . از دوست داشتن به عشق مي توان رسيد و از عشق به دوست داشتن اما به هر حال اين حركت از خود به خود نيست از نوعي يه نوعي است ، از خميره اي به خميره اي و فاصله اي است ابدي ميان عشق و دوست داشتن كه براي پيمودن اين فاصله يا بايد پريد يا بايد فرو چكيد و ..........................

كوه را مي توان پنهان كرد اما عشق را نمي توان . تمام آسمان زير تكه ابري پوشانده مي شود اما هيچ جمله اي از دفتر عشق پوشاندني و پنهان كردني نيست .