آرام . چون پر وبال دهي او را مي پرد بسيار.

غم بيشتر خواه است و سيري ناپذير . در طلب فضاي حياتي

وسيع و وسيع تر . جميع ابزار هايي را كه در دسترسش قرار

بدهي بكار مي گيريد ، مي برد ، مي تراشد ، سوراخ مي كند

، مي شكند ، مي سوزاند ، غم جوع غم دارد مي بلعد ،

آماس مي كند و بزرگ مي شود آنسان كه ناگهان مي بيني

حتي به سراسر وجود تو قانع نيست از تو فراتر مي رود و

چون آوازي ياس آور و دلهره انگيز در فضاي گرداگرد تو طنين

مي اندازد  در عين حال غم مهار شدني است به قدرتي كه

تو براي سركوب كردنش به كار مي بري ، احترام مي گذارد .

از اين قدرت مي ترسد عقب مي نشيند ، مچاله مي شود ،

در خود فرو مي رود ، كوچك مي شود و چون لكه اي نا چيز در

آسمان پهناور روح تو كنج دنجي را مي پذيرد و التماس مي كند :

بگذار اينجا بمانم مرا براي روز مبادا نگهدار ! شادي مقدس

است ! اما هميشه به كارنمي آيد محكمم كن و در سلولي

به زنجيرم بكش ! اما اعدامم نكن ! انسان هميشه شاد

انسان ابلهي است .

روزي به من نيازمند خواهي شد روزي به گريستن ، به در

خود فرو رفتن به بريدن و به غم متوسل شدن . مرا براي آن

روز نگهدار .