عروسك پارچه اى

اگر خدا برای يك لحظه يادش می‌رفت

كه من يك عروسك پارچه‌ای هستم

و به من يك ذره زندگی می‌بخشيد

 احتمالا هرچه را كه به فكرم می‌رسيد

بر زبان نمی‌آوردم اما به هرچه می‌گفتم فكر می‌كردم.

هرچيز را نه به خاطر قيمتش كه

به خاطر معنايش ارزش ‌گزاری می‌كردم.

كم می‌خوابيدم و بيشتر به رويا فرو می‌رفتم

 چون می‌دانم هر دقيقه كه چشمانمان را

می‌بنديم ۶۰ ثانيه نور از دست می‌دهيم.

راه می‌افتادم وقتی ديگران توقف می‌كردند،

 بيدار می‌شدم وقتی ديگران در خواب بودند،

گوش می‌كردم وقتی ديگران حرف می‌زدند

 همانطور كه از خوردن يك بستنی شكلاتی لذت می‌بردم.

اگر خدا يك ذره زندگی به من عطا می‌كرد

ساده لباس می‌پوشيدم، دمر جلو آفتاب دراز می‌كشيدم،

 نه تنها تنم كه روحم را نيز عريان می‌كردم.

به بچه‌ها بال می‌دادم اما می‌گذاشتم

خودشان پرواز را بياموزند.

به سالخوردگان، به سالخوردگان خودم،

می‌آموختم كه مرگ با پيری در نمی‌رسد

 بلكه با فراموشی می‌آيد.

در اين چمدان بگذارند خواهم مرد.

"گابريل گارسيا ماركز"